W cichym laboratorium narodziła się rewolucja

Z dala od konsol i zapalonych graczy, żywe ludzkie komórki nerwowe po raz pierwszy samodzielnie nauczyły się grać w grę wideo. Nie trzymały kontrolera w dłoni — były podłączone do chipu. I to wystarczyło.

W ciągu zaledwie kilku dni miniaturowe mózgi potrafiły już rozpoznawać wrogów w grze Doom, unikać ich i eliminować. Naukowcy są zgodni: to punkt zwrotny zarówno dla sztucznej inteligencji, jak i dla przyszłych zastosowań medycznych.

Dlaczego akurat Doom? Dziwna tradycja zyskuje biologicznego następcę

Od lat dziewięćdziesiątych Doom pełni rolę swoistego testu lakmusowego dla każdego nowego systemu komputerowego. Jeśli gra działa, oznacza to, że sprzęt radzi sobie ze złożonymi obliczeniami, wyświetlaniem obrazu i reagowaniem na sygnały w czasie rzeczywistym.

Właśnie dlatego Doom trafił już na niemal każde urządzenie z procesorem: kalkulatory, bankomaty, traktory, a nawet test ciążowy. Do tej pory jednak chodziło wyłącznie o martwą elektronikę. Teraz granica została przekroczona w zupełnie nowym kierunku.

Żywe neurony zamiast krzemowych układów

Dwa laboratoria postanowiły zmienić reguły gry. Australijski startup Cortical Labs oraz szwajcarska firma FinalSpark użyły żywych ludzkich neuronów do sterowania rozgrywką w Doom. Żadnej z góry zaprogramowanej strategii, żadnego klasycznego kodu — jedynie komórki, które odbierają bodźce, reagują na nie i uczą się w błyskawicznym tempie.

Doom okazał się do tego zaskakująco odpowiedni. Gra wymaga bowiem zestawu konkretnych umiejętności poznawczych i reakcji, które stanowią doskonałe wyzwanie dla biologicznego układu nerwowego.

Co sprawia, że Doom jest idealnym wyzwaniem?

Precyzyjne poruszanie się po korytarzach i zakrętach trójwymiarowego środowiska
Błyskawiczne rozpoznawanie wrogów i przeszkód pojawiających się na ekranie
Podejmowanie decyzji w czasie rzeczywistym — atak, ucieczka lub zmiana kierunku ruchu

Przełom, który może zmienić dwie dziedziny nauki jednocześnie

To, co obserwujemy, to nie tylko ciekawostka technologiczna. Zdolność żywych komórek nerwowych do samodzielnego uczenia się poprzez interakcję ze środowiskiem cyfrowym otwiera zupełnie nowe możliwości. Badacze wskazują na potencjalne zastosowania w neurologii, leczeniu chorób mózgu oraz budowie systemów obliczeniowych opartych na biologii.

Sztuczna inteligencja od dekad próbuje naśladować ludzki mózg. Tymczasem okazuje się, że prawdziwy mózg — nawet w miniaturowej formie — potrafi nauczyć się grać w Doom szybciej niż niejeden algorytm.