Sekret ukryty w strukturze wszechświata
Czy tajemnicze „blizny" rozrzucone po kosmosie mogą stać się kluczem do podróży w czasie? To pytanie nie daje spokoju astrofizykom na całym świecie.
Współczesna nauka bada fascynujące struktury, które mogłyby radykalnie zmienić nasze rozumienie czasoprzestrzeni. Teoria „kosmicznych strun" sugeruje istnienie obiektów przypominających blizny we wszechświecie – potencjalnych bram do manipulacji czasem.
Początki wszechświata i jego tajemnicze ślady
Nasz kosmos istnieje od około 13,8 miliarda lat. W pierwszych mikrosekundach po Wielkim Wybuchu przestrzeń wypełniała niezwykle gęsta i gorąca energia.
Kiedy ta pierwotna substancja zaczęła się rozdzielać na cztery fundamentalne siły – grawitację, elektromagnetyzm oraz oddziaływania słabe i silne – pozostawiła po sobie specyficzne ślady. Te właśnie „rany" w czasoprzestrzeni naukowcy nazywają kosmicznymi strunami.
Czym dokładnie są te zagadkowe struktury
Kosmiczne struny to hipotetyczne obiekty o zdumiewających właściwościach. Według teoretyków są niesamowicie cienkie – ich grubość może odpowiadać rozmiarowi protonu – przy jednoczesnej ekstremalnej gęstości.
Potencjalna długość tych struktur? Mogą rozciągać się na całe lata świetlne przez kosmos. Problem w tym, że dotychczas nikt nie zaobserwował ani jednej kosmicznej struny, mimo intensywnych poszukiwań.
Teoria strun idzie jeszcze dalej, mówiąc o „superstrunach" w wszechświecie z dziesięcioma wymiarami, z których dostępne mamy jedynie cztery.
Jak mogłaby działać maszyna czasu
Ken Olum z Uniwersytetu Tufts przedstawił fascynującą koncepcję. Według jego obliczeń dwie nieskończone kosmiczne struny przecinające się mogłyby tak zniekształcić czasoprzestrień, że powstałaby pętla czasowa.
Olum wyjaśnia tę wizję następująco: podróżnik poruszający się wzdłuż określonej trajektorii wokół przecinających się strun mógłby powrócić do punktu wyjścia jeszcze przed momentem, w którym go opuścił.
Model J. Richarda Gotta z 1991 roku proponuje inny scenariusz: dwie równoległe struny sunące obok siebie tworzyłyby „zamkniętą krzywą czasową" – rodzaj drogi prowadzącej przez różne momenty w czasie.
Realne przeszkody i głosy sceptycyzmu
Choć te koncepcje brzmią obiecująco, krytycy wskazują na fundamentalne problemy praktyczne. Sam Olum przyznaje największą słabość teorii: niemożliwe jest skonstruowanie obiektu o nieskończonej długości.
Henry Tye z Uniwersytetu Cornell wyraża jeszcze większy sceptycyzm wobec realności podróży w czasie. Jednocześnie zaznacza, że wykrycie kosmicznych superstrun wywołałoby „kolosalne" konsekwencje dla całej fizyki współczesnej.
Poszukiwania trwają – co już udało się znaleźć
Zespół Północnoamerykańskiego Obserwatorium Nanohertzowych Fal Grawitacyjnych (NANOGrav) wykorzystuje innowacyjną metodę detekcji. Astronomowie analizują sygnały od pulsarów – niezwykle szybko rotujących gwiazd neutronowych – szukając subtelnych zaburzeń w czasoprzestrzeni.
W 2020 roku naukowcy zarejestrowali intrygujący sygnał. Według Oluma „w ogóle nie przypomina on sygnału spodziewanego po czarnej dziurze" i mógłby pochodzić właśnie od kosmicznych superstrun.
Co to wszystko znaczy dla przyszłości nauki
Badania nad „bliznami wszechświata" otwierają niezwykłe perspektywy przed nauką. Pytania o naturę czasu i przestrzeni pozostają jednymi z najbardziej fundamentalnych zagadek fizyki.
Naukowcy z różnych dziedzin kontynuują intensywne poszukiwania, które mogą całkowicie zmienić nasze postrzeganie kosmosu. Być może pewnego dnia odkryjemy, czy kosmiczne blizny rzeczywiście stanowią bramę do podróży przez czas – lub czy pozostaną jedynie fascynującą teorią matematyczną.
Każde nowe odkrycie przybliża nas do odpowiedzi na pytanie, które nurtuje ludzkość od wieków: czy możliwe jest przekroczenie barier czasu?
